افزایش نرخ بهره باعث سقوط بورس است

در این بی درو پیکری اقتصادی بانکها هم بهره ها را بالا بردند و به میزان 25درصد ظاهری رساندند اما در واقع سود مورد انتظار انها 12هزار درصد است یعنی صد برابر وامی که پرداخت می کنند از مودی می گیرند و هرچه سوال هم می شود می گویند شما در قرارداد امضا کرده اید. و در مقابل فقط 15درصد به سپرده گذاران می دهند اما این 15درصد ریسک فری است یعنی بدون ریسک است لذا هرکس در بورس سرمایه گذاری می کند با این مبنا میرود و چون سود کمتر از این باشد طبیعتا وجوه خود را از بورس بیرون کشیده و به بانکها می سپارد. لذا می بینیم که بانکها با ورود به هر عرضه فعالیت آنها را به تعطیلی می کشانند. 

هزینه افزایی سازمان میراث فرهنگی

آثار تاریخی برای بهره برداری است نه بایگانی و هزینه افزاییسازمان میراث فرهنگی باید خودکفا شده و حتی سود آور هم باشد زیرا که از گنجینه هایی برخوردار است که نه تنها حاصل زحمات علم و فناوری ایرانیان است بلکه بخش اعظمی از زمین های داخل بافت را به خود اختصاص داده که فقط زمین خالی ان میلیاردها دلار می ارزد.  

پروژه های نیمه تمام

تنها راه تکمیل پروژه های نیمه تمام اعدام مدیران مالی آنها است. زیرا هرچه بودجه دریافت می کنند برای خود و دوستان برمی دارند و در حسابها آن را مخفی می کنند تا بگویند بودجه کافی نبوده است. کافی است یک حسابرس اسلامی که قسم خورده انگلیس نباشد همه پروژه ها را حسابرسی کند یا مجلس مثلا تحقیق و تفحص کند خواهد دید که مثلا از 850میلیون دلار دشت سیستان فقط صرف هزینه های دستمزد و پاداش و حق ماموریت حارج از کشور و هتل و امثال آن شده است.  

شرکت زیان ده وجود ندارد

ما با معجزه حسابداری همه شرکتها را سود آور می کنیم. همان شرکتهایی که به دولت اعلام می کنند ورشکسته هستند و یا زیان سنواتی دارند و یا اصلا سود آور نیستند در صورتهای مالی خود به مدیران و اعضا هیات مدیره حقوق های نجومی و پاداشهای کهکشانی می دهند بعنوان سهم سود آوری. لذا نشان می دهد که حسابداری معجزه می کند دریک جا شرکت را کاملا ورشکسته نشان می دهد ودر جای دیگر منبع سود و پولسازی. و همه اینها هم منطبق بر مقرراتی که مولای درزش نمی رود. یعنی اینهمه تناقض را دیکجا جمع می کند.  

الغا کاپیتولاسیون ضرورت امپراطوری ایرانی است

علیرغم ادعا های برخی مسئولین هنوز در ایران مانند دوقرن سکوت عمل می شود و در برابر ظلم استکبار جهانی سازو کار جدیدی تعریف نشده و همچنان عجز ولابه در دستور کار مسئولین هست. نمایندگان ایران بزرگ در سازمان های بین المللی و اقتصادی و فرهنگی همگی دست به سینه هستند تا آنها چه فرمایش کنند. دانشگاهها دربست در اختیار ترجمه های متون درسی است و تئوریهای دوقرن سکوت ایرانیان را تدریس می کنند. سیاسیون ما همچنان از مرزهای از دست رفته حمایت می کنند و هیچ سخنی از بازپس گیری سرزمین های نمی زنند. و حتی در صورتیکه دیگران هم سخنی بجا آورند مدعی شده و به سکوت دعوت می نمایند. هنوز پولهای ایران سرقت شده و به بانکهای سوئیس و آمریکا واریز می شوند و مسئولان بانکی دست به سینه فقط خواهش می کنند که داراییهای بلوکه شده را آزاد کنید.